Jestem psychologiem
i terapeutką traumy

 

W pracy terapeutycznej zwracam uwagę na wewnętrzne zasoby oraz prowokowanie zmian z ich wykorzystaniem. Zakładam, że ludzie mają naturalne predyspozycje do rozwiązywania swoich trudności, jednak brak kontaktu ze sobą  i swoimi emocjami uniemożliwia połączenie ze swoim wewnętrznym „kompasem”. To, na ile odbieramy sygnały tego kompasu jest mocno związane z tym, na ile potrafimy usłyszeć sygnały płynące z ciała, którego „zmrożenie” lub „odłączenie” może być wynikiem traum, w tym wczesnodziecięcych i relacyjnych lub powielania nierozwojowych wzorców międzypokoleniowych. Efektem jest powstanie zniekształconych przekonań dotyczących samego siebie, które skutecznie powstrzymują przed byciem we własnej autentyczności, a utrzymują w pozycji zranionego dziecka lub ofiary.

Połączenie z wykluczonymi i zranionymi częściami siebie, ze swoimi potrzebami, z ciałem – jest wieloetapowym procesem rozpoznawania, rozmrażania, nauki samoopieki, który wymaga czasu, łagodności i przestrzeni – którą staram się we współpracy terapeutycznej tworzyć.